بتیک

«لغت نامه دهخدا»

[ ] (اِ) کژ باشد که به کلاه و جوراب کنند. (از فرهنگ اسدی). قز باشد که به جوراب و کلاه بافند. (حاشیهء فرهنگ اسدی) :
فاخته گون شد هوا ز گردش خورشید
جامهء خانه بتیک(1) فاخته گون شد.رودکی.
(1) - ن ل: بتبک.