بثی

«لغت نامه دهخدا»

[بَثْ ی ی] (ع ص، اِ) آنکس که زیاد مدح خلق کند. (از اقرب الموارد). بسیار مدح کنندهء مردم. (ناظم الاطباء) (آنندراج) (منتهی الارب). || بسیاربار.(1) (از اقرب الموارد). مردم بسیارخشم. (ناظم الاطباء) (آنندراج).
(1) - در اقرب الموارد: کثیرالجَشَم است و جشم بمعنی گرانی و بار و فربهی است و شاید در منتهی الارب جشم بغلط خشم شده است.