بجرمی

«لغت نامه دهخدا»

[بَ جِ] (اِخ) ناحیه ای در اواسط سودان به مساحت 85000 هزارگز مربع واقع در جنوب دریاچهء چاد. مردم این ناحیه را بجارمه گویند که حوالی 300 سال پیش بوسیلهء قبائل فلبه اسلام پذیرفتند. (از اعلام المنجد). بقیرمی. بگیرمی(1).
(1) - Bagirmi.