بجوال رفتن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ جَ رَ تَ] (مص مرکب)داخل جوال شدن. || کنایه از دغا و فریب خوردن باشد. (آنندراج) :
تا یکی ریش گاو باشد کس
چند چون ابلهان روم به جوال.
ظهوری (از آنندراج).
- با سگ بجوال رفتن؛ کنایه از دست و پنجه نرم کردن است با مردم ناباب.