«لغت نامه دهخدا»
[بَحْ حا] (ع ص) زن گلوگرفتهء گران آواز. (منتهی الارب) (آنندراج). || (اِخ) پشته ای در بادیه. (آنندراج). پشته ای است در بادیه. (منتهی الارب).
