«لغت نامه دهخدا»
[بَ رُلْ عُ] (اِخ) سید محمد مهدی بن مرتضی بن محمد بن عبدالکریم حسنی طباطبائی بروجردی الاصل، نجفی المسکن از اعاظم علماء اثناعشریه و از بزرگان فقهای امامیه است. مامقانی در رجال درجت او را بین الوثاقه و العصمه ذکر کرده است. بسال 1154 یا 1155 ه . ق. متولد شد و بسال 1212 ه . ق. درگذشت. بر وحید بهبهانی و شیخ یوسف بحرانی و سید حسین قزوینی و شیخ محمد تقی دورقی و آقا محمد باقر هزار جریبی و گروهی دیگر از بزرگان فقها تلمذ کرد. شیخ محمد علی اعسم و سید جواد صاحب مفتاح الکرمه و سید محمد باقر شفتی بر او تلمذ کردند. شرح حال وی در روضات الجنات و قصص العلماء و ریحانه الادب ودیگر کتب تراجم علمای شیعه آمده است. با علو مقامی که در فقه و علوم دینی داشت و با آنکه گروهی از بزرگان علما بر وی علم آموخته اند مؤلفات فراوانی ندارد. او راست: الاثناعشریات در مراثی. اجماع امر و نهی. ارجوزه در جمل و عقود، اصاله البرائه، تاریخ مکه و مسجدالحرام.