بخبخه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ بَ خَ] (ع مص) بخ بخ گفتن به کسی. (از اقرب الموارد) (از منتهی الارب). آفرین کردن. (از اقرب الموارد). آفرین کردن. کسی را گفتن بخ بخ. (آنندراج). || بانگ کردن شتر از مستی. || آرام گرفتن از گرمای نیمروز. (آنندراج) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || جنبیدن گوشت کسی از لاغری بعد فربهی. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || خرخر کردن در خواب. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء).