«لغت نامه دهخدا»
[بُ] (اِخ) ابن جورجیس. طبیب، به جندی شاپور معاصر مهدی و موسی الهادی عباسی. در خدمت ابوالعباس سفاح می زیست و طبیب خاص او بود و سپس بخدمت جعفر منصور پیوست و او را تألیفات مهم است. (طبقات قاضی صاعد اندلسی). ابوجعفر منصور دوانیقی در سال 148 ه . ق. به بیماری معده گرفتار شد و طبیبان درگاه در علاج فروماندند وی را به رئیس بیمارستان گندی شاپور یعنی بختیشوع پسر جورجیس راهبری کردند، جورجیس با واگذاشتن ریاست بیمارستان به پسر خود بختیشوع بخدمت خلیفه درآمد و به اصرار خلیفه چندی در بغداد بماند. جورجیس در 152 ه . ق. بیمار شد و به گندی شاپور بازگشت، در این هنگام منصور از او خواست که پسر خود بختیشوع را بجای خویش ببغداد فرستد، اما جورجیس رضا نداد و شاگرد خویش عیسی بن شهلانی را فرستاد. بختیشوع پسر جورجیس یکبار در دورهء مهدی و بعد از آن در عهد هارون در سال 171 ببغداد رفت و به معالجهء خلفا اختصاص یافت. (تاریخ علوم عقلی ص23 و 52 و 53). و رجوع به اعلام زرکلی و عیون الاخبار و ضحی الاسلام ص108 و 129 و 297 و سبک شناسی ج 1 ص152 و غزالی نامه ص90 و الجماهر ص218 و 165 و چهارمقالهء نظامی و تعلیقات آن و القفطی و العقدالفرید ج 1 ص68 و 69 و ج 7 ص277 و الاوراق ص75 شود : یافته از ره اصول و فروع بخت ایشوع و رای بختیشوع.نظامی.