برشته کشیدن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ رِ تَ / تِ کَ / کِ دَ](مص مرکب)(1) منظم کردن. منظم ساختن. || بنظم درآوردن. بند کردن، چنانکه دانه های جواهر در گردن بند یا تسبیح :
ز عمر بهره همین گشت مر مرا که بشعر
برشته میکشم این زر و در و مرجان را.
ناصرخسرو.
- برشتهء نظم کشیدن؛ نظم کردن. سرودن. شعر گفتن. منظوم ساختن.
- || منظم ساختن. منظم گرداندن. تنظیم کردن. برشته کشیدن. تعکیف. (منتهی الارب).
(1) - از: به (حرف اضافه) + رشته + کشیدن.