«لغت نامه دهخدا»
[بُ زُ اُمْ می دِ رو] (اِخ) معروف به کیابزرگ امید. رئیس اسماعیلیهء الموت، دومین حکمران آنان و جانشین و پیرو حسن صباح. وی در سال 518 ه . ق. بموجب وصیت حسن صباح در الموت بجای او نشست و قبل از آن بحکم حسن صباح بسال 495 ه . ق. قلعهء لمبه سر رودبار را تصرف کرد و 23 سال در آنجا میزیست. وی شیوهء حسن صباح را در نشر دعوت باطنیه و تهدید و تخویف مخالفان ادامه داد. در زمان او فدائیان اسماعیلیه خلیفه مسترشد عباسی را هلاک کردند و پس از وی پسرش محمد بن بزرگ امید بجای او نشست. (از دائره المعارف فارسی) (از حاشیهء برهان چ معین). و رجوع به تاریخ گزیده و تاریخ حبیب السیر و قاموس الاعلام ترکی و غزالی نامه و جامع التواریخ رشیدی (بخش اسماعیلیه چ دبیرسیاقی) شود.