بزمساز

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (نف مرکب) تهیه کنندهء مهمانی. (ناظم الاطباء). سازندهء بزم عیش و عشرت. ضیافت دهنده. || بزم آرا. مجلس آرا :
سوی تخت پیروزه بازآمدند
گشاده دل و بزم ساز آمدند.فردوسی.
شبستان همه پیش باز آمدند
بدیدار او بزم ساز آمدند.فردوسی.
|| (ن مف مرکب) تهیه کرده شده برای مهمانی. (ناظم الاطباء).