بساسه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ سَ] (اِخ) نام مکهء معظمه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). از نام های مکه در جاهلیت است زیرا هرآن کس در آنجا پرهیزگار نبود شتران را بس بس میکرد و بس بس کلمه ای است که در راندن ناقه گویند هنگامیکه بخواهند آن را برانند :
بساسه تبس کلّ منکر
بالبلد المحفوظ ثم المَعشر.(از معجم البلدان).
و رجوع به قاموس الاعلام ترکی شود.