«لغت نامه دهخدا»
[بُ بُ / بَ بَ / بِ بِ] (ع اِ)کلمه ای است که بدان گوسفندان را خوانند و شتران را زجر کنند و ناقه را انس دهند برای دوشیدن شیر. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).