«لغت نامه دهخدا»
[بُ چِ / چَ] (اِ مصغر)(1) باغچه. باغ کوچک. بستان کوچک : در موسم بهار که دریا شود جهان بستانچهء تو گردد همچون بهشت گنگ. سوزنی. (1) - مرکب از بستان + چه، پساوند تصغیر.