بسره

«لغت نامه دهخدا»

[بُ رَ / بُ سُ رَ] (ع اِ) بسره، یک غورهء خرما. واحد بسر. ج، بُسَرات. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از آنندراج). || آفتاب بوقت برآمدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) : مرکب همایون در آغاز بسرهء عین و عین بسره مانند سیل مواج و... (درهء نادره چ شهیدی ص229). || نام مهره ای است و بدین معنی بدون الف و لام است. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || سر نرهء سگ. (منتهی الارب) (آنندراج). || آنچه از گیاه از روی خاک برآید و قد نکشد چه در این حالت هنوز تر است. (از متن اللغه: بسر): و اول ما بدأ من النبات بارض ثم جسیم ثم بسره ثم صمعا ثم حشیش. (منتهی الارب).