«لغت نامه دهخدا»
[بَ] (ع ص، اِ) شتر ماده ای که بی گفتن کلمهء بس بس دوشیدن ندهد. (ناظم الاطباء) (از آنندراج). ناقه ای که بی ابساس دوشیدن ندهد. (منتهی الارب). اشتری که شیر ندهد بی نواختن. (مهذب الاسماء).