«لغت نامه دهخدا»
[بَ] (اِخ) ابن عدی بن عمروبن سوید طائی معنی. اسلام و جاهلیت را دریافت و شعر وی در الاصابه قسم سوم حرف باء آمده است. رجوع به الاصابه ج 1 ص177 شود.