بشاره

«لغت نامه دهخدا»

[بَشْ شا رَ] (ع ص) مژده دهند : و رخسارهء ساره و شارهء بشارهء آن مخبات نیک مبسم... (درهء نادره چ شهیدی ص53).(1)
(1) - بشاره، دستارچه ای که بسر پیچند. (حواشی دیوان منوچهری چ2 دبیرسیاقی ص386) دربارهء این بیت منوچهری:
جدی چنان به شاره ای وز آستر
چو نقطه آی به ثور بر سهای او.
منوچهری. (دیوان چ دبیرسیاقی ص94).
چنانکه بعداً مؤلف محترم متوجه شده اند کلمه «شاره» و «با» حروف اضافه است. رجوع به شاره بمعنی فرق شود.