بشایستن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ / بَ یِ تَ] (مص) سزاوار بودن :
از محمد نام و خلق خوش بتو میراث ماند
گر بشایستی بماندی هم بتو پیغمبری.سوزنی.
رجوع به شایستن شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر