بشر

«لغت نامه دهخدا»

[بِ] (اِخ)(1) ابن یاسین، ابوالقاسم نیشابوری. بگفتهء مستوفی در سال 388 ه . ق. درگذشت. از سخنان اوست: حقیقه العلم، کشف علی السرائر. و دیگران نوشته اند که وی از مشایخ بزرگ عرفای اواخر قرن چهارم هجری است. در مولد خود مهنهء نیشابور به ارشاد مردم پرداخت و ابوسعید ابوالخیر از صحبت او به مقامات عالی رسید و اشعاری در توحید دارد که از آنجمله است:
من بی تو دمی قرار نتوانم کرد
احسان ترا شمار نتوانم کرد
گر بر تن من زبان شود هر مویی
یک شکر تو از هزار نتوانم کرد.
بشر در سال 380 ه . ق. در نیشابور درگذشت. و رجوع به ریحانه الادب: ابوالقاسم بشر یاسین و نامهء دانشوران چ 1 ص269 و لغت نامه ذیل ابوالقاسم بشر یاسین شود.
(1) - تاریخ گزیده چ لندن ص783. در فهرست بشر آمده و در متن بسر.