بشکه

«لغت نامه دهخدا»

[بُ کَ / کِ] (روسی، اِ)(1) ظرف چوبین شکم دار متشکل از تخته های خمیده با دو انتهای مسطح مدور که بوسیلهء حلقه های آهنین چندی بهم وصل شده اند و بمصرف نگهداری شراب و یا آب و نفت میرسد.
چلیک. بشکهء آب: آب را با بشکه می آورند. || محتوی یک بشکه. ظرفیت یک بشکه: یک بشکهء شراب. بشکه های شراب را گشودند.
(1) - Bocka. Tonneau. Barrique.