بشیر

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (اِخ) جامه دار و ملازم خاندان شاه شجاع و فرستادهء شخص او بنزد برادرش شاه محمود باخلعت. و نقل است چون شاه محمود وی را بدید این بیت بخواند :
نشان یوسف گمگشته میدهد یعقوب
مگر ز مصر بکنعان بشیر می آید.
رجوع به عصر حافظ ص207 شود.