«لغت نامه دهخدا»
[بَ ضَ] (ع ص) باضه. بضیضه بَضَّه. دختر تنک پوست آگنده گوشت و کذلک جاریه بضه. (ناظم الاطباء). بمعنی باضه است. (منتهی الارب). و رجوع به باضه، بضه، بضیضه شود.
