«لغت نامه دهخدا»
[بَ طَ یَ ] (اِخ) (وزیر). ابوبکر عاصم بن ایوب بطلیوسی نحوی. بگفتهء صاحب البلغه، وی پیشوایی در لغت بود. از ابوعمر سفاسی و جز او روایت کرد و بقول صاحب بغیه الوعاه بر معلقات (سبعه) شرحی نوشت. ابن بشکوال وفات وی را بسال 494 ه . ق. آورده است. رجوع به ریحانه الادب ج1 و جهانگشای جوینی ج1 و معجم المطبوعات ج1 شود.