بطنت

«لغت نامه دهخدا»

[بِ نَ] (ع اِ) بَطْنَه بمعنی سیری و پری شکم از طعام :
کم خورش، مرد شرفتنت نیست
هرکجا بطنت است فطنت نیست.سنایی.
شخصی بود صاحب ذکا و فطنت نه با جهالت و بطنت. (جهانگشای جوینی). و رجوع به بطنه شود.