بغداد کهنه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ دِ کُ نَ / نِ] (ترکیب وصفی) بغداد خالی. بغداد خراب، کنایه از شکم خالی. (غیاث) :
این شکم کاینچنین ورم کرده ست
از ورم باز باد دم کرده ست
هیچگه از طعام پردیدی
حال بغداد کهنه پرسیدی.
ظهوری (از آنندراج).
و رجوع به بغداد خالی و بغداد خراب شود. || کنایه از ساغر تهی. (غیاث) (از فرهنگ نظام).