بغله

«لغت نامه دهخدا»

[بَ لَ] (ع اِ) مؤنث بغل. (منتهی الارب) (مهذب الاسماء). استر ماده و قاطر ماده. ج، بغال و بَغَلات. (ناظم الاطباء). || وقتی چیزی زیادی باشد بمثل گویند: زید فی الشطرنج بغله. (از دزی ج1 ص101).