«لغت نامه دهخدا»
[بُ غَ بِ] (ع اِمصغر) مصغر بُغْبُغ. از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). رجوع به بغبغ شود. || عدا طلقاً بغیبغاً؛ وقتی گویند که دور ندود. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).