«لغت نامه دهخدا»
[بَ کَ] (ع اِ) حلقه های چند از حلیهء شمشیر. (ناظم الاطباء). || جِ بَکرَه یا بَکَرَه. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب). رجوع به بکره شود. || (اِخ) چند کوه است بلند نزدیک بکره. و چند پشته های سیاه است در رحرحان یا در راه مکه. (منتهی الارب).