بکلی

«لغت نامه دهخدا»

[بِ کُلْ لی] (ق مرکب) تمام. تمام و کمال. کلاً. تماماً. بالمره :
ما بمردیم و بکلّی کاستیم
بانگ حق آمد همه برخاستیم.مولوی.
و رجوع به کل شود.