بکه

«لغت نامه دهخدا»

[بَکْ کَ] (اِخ) مکهء معظمه، یا آنچه مابین دو کوه مکه است، یا موضع بیت، یا طوافگاه آن بدان جهت که ازدحام مردم در آن میشود یا گردن جباران را می شکند. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). یکی از نامهای مکهء مکرمه است نظر به روایت، این نام مخصوص وسط شهر و حرم شریف بوده است. (از قاموس الاعلام ترکی). نام قدیمی مکهء معظمه. (غیاث) (آنندراج). اندرون مکه. (ترجمان علامهء جرجانی ص27) (مهذب الاسماء). ام القری. نام بطن مکه و از این رو بدین نام خوانده شده که مردم در آنجا ازدحام می کردند یا گردن جباران را می شکند. (از اقرب الموارد).