بگرد

«لغت نامه دهخدا»

[بِ گَ] (اِ) بمعنی تباه و ضایع. (غیاث) (آنندراج).
- بگرد بودن؛ خراب و تباه بودن.
- بگرد رفتن؛ خراب و تباه شدن. (غیاث) (آنندراج) :
ز رفتن تو دل خاکسار رفت بگرد
بنای صبر و شکیب و قرار رفت بگرد.
صائب (از آنندراج).
ز داغ دل شده روشن چراغ کوکب ما
بگرد رفت سحر پیش ظلمت شب ما.
ظهوری (از آنندراج).