بلااستثناء

«لغت نامه دهخدا»

[بِ اِ تِ] (ع ق مرکب) (از: ب+ لا (نفی) + استثناء) بلااستثنا. بدون استثناء. (فرهنگ فارسی معین): الف «است» را تقریباً بلااستثنا در کتابت حذف می کند. (مقدمهء قزوینی بر تاریخ جهانگشای جوینی ج1 ص صا).