بلازده

«لغت نامه دهخدا»

[بَ زَ دَ / دِ] (ن مف مرکب) مبتلی به رنج. (فرهنگ فارسی معین). || دچار مصیبت. (فرهنگ فارسی معین). مصیبت زده و آفت رسیده. (آنندراج). || بدبخت. (ناظم الاطباء) (فرهنگ فارسی معین).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر