«لغت نامه دهخدا»
[بَ] (ع اِمص) صلهء رحم و خیر و نیکوئی. (منتهی الارب). اسم مصدر است از مصدر بَلّ به معنی صلهء رحم کردن: هو یراعی بلال؛ او صلهء رحم را به جای می آورد. (از اقرب الموارد). و رجوع به بَلّ در معنی مصدری شود.