بلبول

«لغت نامه دهخدا»

[بُ] (اِخ) نام موضعی و کوهی است به یمامه. (منتهی الارب). کوهی است در وَشم از سرزمین یمامه. و گویند آن کوهی است. و برخی آن را کوهی در یمامه از سرزمین بنی تمیم دانند. (از معجم البلدان) (از مراصد).
- یوم بلبول؛ از جنگهای عرب بوده است. (از معجم البلدان) (از مراصد).