«لغت نامه دهخدا»
[بُ] (ع اِ) آب گردآمده در جایی، یا آنکه منبسط باشد در زمین. ج، بلاثق. (منتهی الارب). بلاثق؛ آبهای باتلاقی. (از اقرب الموارد).
