«لغت نامه دهخدا»
[بَ خَ / بَ لَ] (اِ) زاج سیاه را گویند که قلیا باشد. (برهان). زاگ سیاه. (الفاظ الادویه). زاگ سیاه که بدان خضاب کنند به تازی زاج گویند. (شرفنامهء منیری). لخچ. شخار.
