بلخیه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ یَ / یِ] (اِ) مرضی است که آن را آبلهء فرنگ وآتشک نیز گویند، چون در بلخ ظهور کرد منسوب بدانجا شد. (آنندراج) :
بلخیه ترا چو عارض آمد ناگاه
رنج و المت به جان و دل یابد راه.
یوسفی طبیب (از آنندراج).