بلدهء طیبه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ دَ / دِ یِ طَیْ یِ بَ / بِ](ترکیب وصفی) شهر پاک. بلد طیب. زمین که در او نبات بسیار روید : لقد کان لسبأ فی مسکنهم آیه جنتان عن یمین و شمال کلوا من رزق ربکم و اشکروا له بلده طیبه و رب غفور. (قرآن 34/15)؛ و برای سبأ در مسکنشان آیتی بود دو بوستان از راست و چپ و از روزی خدایتان بخورید و او را سپاس گزارید، که شهری پاکیزه و پروردگاری آمرزنده است.و رجوع به بلدالطیب، ذیل بلد شود. || (اِخ) لقب شهر همدان بوده است در عهد قاجاریه. (از فرهنگ فارسی معین).