بلس

«لغت نامه دهخدا»

[بُ لُ] (ع اِ) جِ بَلاس. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). و در دعای مردم است که گویند أرانیک الله علی البلس؛ و آن غراره ها باشد از پلاس آکنده از کاه، کسی را که عقوبت کنند بر آن اشتهار کنند و ندا فرمایند. (منتهی الارب). رجوع به بلاس شود.