«لغت نامه دهخدا»
[ ] (اِخ) (به معنی پسر زبان، که قصد از فصاحت می باشد) او شخصی بود که در وقت مراجعت زروبابل از بابل با وی مصاحبت نمود. (از قاموس کتاب مقدس).
