«لغت نامه دهخدا»
[بِ لَ] (ع اِمص) بلاغت. || (ص) نمام و سخن چین. و شخصی که سخن برخی از مردم را نزد برخی دیگر برد. (از ذیل اقرب الموارد از لسان).
