بلکنجک

«لغت نامه دهخدا»

[بُ کَ جَ] (ص) طرفه. (لغت فرس اسدی). هرچیز عجیب و غریب و طرفه که دیدنش مردم را به خنده آورد. (از برهان). بلگنجک. بولکنجک. بولنجک :
ای قامت تو بصورت کاونجک
هستی تو به چشم مردمان بلکنجک.شهید.
ای شاعرک بقد کاونجک
بیهوده درائی و سخن بلکنجک.منجیک.