«لغت نامه دهخدا»
[بُ لَ تَ] (مص مرکب)بزرگی یافتن. علو مقام بدست آوردن : بلندی از آن یافت کاو پست شد در نیستی کوفت تا هست شد.سعدی. ستاره ای که درین خاکدان بلندی یافت که چون شرر ز جهان با صد اضطراب نرفت. صائب (از آنندراج).