بن

«لغت نامه دهخدا»

[بِن ن] (ع اِ) پیه. فربهی، یقال: بن علی بن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). || جای بدبو. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر