بن دامان

«لغت نامه دهخدا»

[بُ نِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) پایان دامان. (آنندراج) :
ای سنایی جهد کن تا بهر سلطان ضمیر
از گریبان تاج سازی وز بن دامان سریر.
سنایی.
|| کنایه از زمین. (آنندراج).