بندنده

«لغت نامه دهخدا»

[بَ دَ دَ / دِ] (نف) بندکننده. (فرهنگ فارسی معین). || (ن مف) در بیت زیر ظاهراً بسته و زنجیری معنی میدهد :
گفت که دیوانه نه ای، لایق این خانه نه ای
رفتم و دیوانه شدم، سلسله بندنده شدم.
مولوی.