بنگش

«لغت نامه دهخدا»

[بَ گِ] (اِ)(1) لفظی است که آنرا بعربی بلع میگویند. (برهان) (آنندراج). بلع. (ناظم الاطباء). بلع. فروبردن. (فرهنگ فارسی معین). رجوع به بنگشتن شود.
(1) - دکتر معین در فرهنگ فارسی بضم ب و گ ضبط کرده است.