«لغت نامه دهخدا»
[بَ] (اِ) خرمن هر چیز را گویند اعم از گندم و جو و کاه و غیر آن. (برهان) (آنندراج). خرمن و غلهء دروکردهء توده نموده. (ناظم الاطباء). رجوع به بنوه شود.